چتری برای یک نفر

ببین کجا رسیده ام!

2011-01-19T22:30:00.002+03:30

کاش یکی پیداش می شد، جای من فکر می کرد!

به کوه تکیه می کنم...

2010-12-21T13:57:00.004+03:30

به اندازهء اون خانومه تو آپساید آف اَنگِر عصبانی ام این روزها!

2010-12-13T16:11:00.002+03:30

دیروز از اولین باری که عاشق شده برام تعریف کرد، یه دختر مو طلایی عین ماه. تو مهمونی با هم آشنا شده بودن، رقصیده بودن و ...گفت، ژاله مُرد، خیلی زود، خودشو کشت، به خاطر مشکلات خانوادگی اش، نه من! گفت هنوز حرف اول اسمش رو بازومه، اگه روش می شد نشونم می داد!
امروز از مژگان تعریف کرد که کمر باریک بوده و فامیل، اینکه همو می خواستن اما خونواده ها نخواستن و ندادن و نشده، که بعد از سیزده سال همو می بینن و زندگی اش زیر و رو می شه، همه چی براش زنده می شه، می گه چند بار دیدمش، پنهونی، چند بار هم خونوادگی با شوهرش و دخترش، با زنم و پسرام!
نمی دونم چرا از وقتی فهمیده دیگه سرویسِ من نیست، زده کانال خاطرات، نزدیک پنجاه سالشه، پیش خودم می گم، اگه شبیه پسر بزرگش بوده باشه، خوب خوش تیپ بوده واسه خودش، از تو آیینه نگام می کنه و سر تکون می ده و می گه تا بهش نزدیک می شدم یاد دخترش می افتادم، یاد شوهرش که سر یه سفره باهاش نشسته بودم، مرد خوبی بود، راستش نمی تونستم، هم زندگی من خراب می شد هم اون، ولی مژگان از هیچی نمی ترسید، من کم اورده بودم و واسه همیشه تموم کردم. می گه بعد از ژاله رفتم و یه میم به ژِ رو بازوم اضافه کردم، باز عاشق شده بودم!
می خوام پیاده شم، نمی خوام بشنوم از شجاعت مژگان، از خالکوبیِ خاطراتش، از کم اوردنش، از این که اصلا واسه همیشه، یعنی کی؟؟ سر میرزای شیرازی پیاده می شم به امید شعر نشر چشمه، اصلا فال می گیرم باهاش به نیت تو، اما تخته سفید مونده هنوز ...

از تووو پنجره نگام کن!

2010-12-09T23:39:00.002+03:30

منتظرم
منتظر یک معجزهء نزدیک، نه دور
نه خیلی دیر و نه غیر ممکن
همین که برگردم
تو منتظرم باشی.

ببین، تمامِ من شدی!

2010-12-07T14:47:00.002+03:30

مرز بین دیوانگی و آرامشم دستهای تو بود
بدون مرز فقط مجنونم
همین

تو رگباری تو بارونی!

2010-10-06T13:02:00.001+03:30

تو رگباری تو بارونی

وقتی به قولی" تـُکِه" یه چیزی رو می‌ندازی وسط و تا آخرش میری، نا‌خواسته پای حرف‌هایی میاد وسط که شنیدنشون فقط دردتو زیادتر می‌کنه و بس، اونوقت همین میشه که صبح الطلوع، تو منتظر تلفنی اما برات مسیج میاد که تو بزرگی، شبی، نه نه شب نیستی، اصلا مهتابی شایدم روزی و شبنمی و تمیزی و ...
بعد تو، یاد دردت می افتی و دلت می خواد شکوفه بزنی روی گوشی‌ت، اما چون گفته تمیزی، اینکارو نمی‌کنی و فقط تشکر می کنی و در اولین روز سی سالگی‌ت تصمیم کبری می گیری، تصمیمی که باید همون کلاس دوم می‌گرفتی، همون موقعی که کتاب کبری زیر بارون دربِ داغون شد و کبری عاقل شد، تو هم باید تصمیم می گرفتی که هیچوقت خر نشی و جفتک نندازی وسط زندگیت، تا هیچ وقت مردم قاطی نکنند که تو بالاخره شبی، روزی، مهتابی یا شبنم!

صدا

2010-05-18T14:47:00.003+04:30

این صدا
یعنی هنوز بودنِ تو
یعنی این حضور، به دلتنگی‌های خاک خورده‌ی من همچنان بند است
پنداری هنوز دلم کوچک شدن و
کلماتم،
گم شدن را فراموش نکرده‌اند.
این صدا
یعنی چقدر دلم گرم مانده است هنوز!

هرپیمانی که بی تو با خود بستم چون روی تو دیدم همه را بشکستم

2010-04-20T15:32:00.008+04:30

توی سوپر امیر سرک می کشم، پیدا نیستی. شیشه های ماشینت پایینِ و همون جوری ولش کردی سمت راست خیابون، خنده ام می گیره، اصلا این سر خوشی های کوتاهِ متناوبِ تو رو دوست دارم، اما قراره نبینم، نخندم، فقط باید جلو بیام، دست بدم و سلامی نه از سر مهر!
دستی رو که به سمتت دراز می کنم با هر دو دست می گیری، طاقت این نگاه مهربون کار من نیست...

2010-04-02T00:59:00.004+04:30

می گه، به نظر من، همیشه یه زنِ که مرد و عاشق خودش می کنه! دلم می خواد بگم، به روح نظرت، یعنی مردِ عینهو بز، فقط باید بشینه تا زنِ عاشقش کنه...
مجبورم مودب باشم، فقط همین!

هی نق بزنم

2010-03-16T14:59:00.004+03:30

با کی بگویم
که صبر این خدا ته ندارد
و هر وقت که مثل این دوشنبه از تو خبری نیست
تنهام نمی گذارد
و می گذارد هی نق بزنم
هی داد

مسعود احمدی

کجا می‌باشی؟

2010-03-06T13:14:00.001+03:30

کلمه‌ها، تکه کلام‌ها. گاهی ثبت می‌شوند. شخصی می‌شوند برای آن‌هایی که دوست‌شان گرفته‌ایم. اگر بعد از مدتی دوستمان نباشند. قرار باشد زندگی ما بی آنها بگذرد. کلمه‌ها برای دوستی‌های جدید گم می‌شوند. قهر می‌کنند. مثلا من دیگر نمی‌توانم وقتی می‌خواستم سراغت را بگیرم و می‌گفتم: کجا می‌باشی؟ به دوستِ جدید هم همین را بگویم. نمی‌توانم، اینجا نمی‌توانم است. نه نخواستن. دل‌م جمع می‌شود. دل‌م کوچک می‌شود . تنگ می‌شود. تنگِ تویی که دیگر نیستی. تنگِ کلمه‌هایی که برای تو بود و نه هیچ کس دیگری. برای دوستِ جدید باید دنبال کلمه‌های جدید باشم. اما ... کلمه‌ها. جمله‌ها با تو تمام شده‌اند انگار. بی‌کلمه مانده‌ام.

2010-02-27T15:02:00.001+03:30

تو رو دوست دارم
مثل دلتنگی های وقت سفر

اگه حتی بین ما فاصله یک نفسِ

2010-01-17T15:17:00.000+03:30

فکر می کردم وقتی زیر همین آسمون نفس می کشی، به من نزدیک تری، فکر می کردم وقتی اینجا هستی، با این شهر دوست ترم، با خودم هم. اما نزدیکی ما به شهرها و آسمون ها و نفس هامون بند نیست، بند بند حرف های تو، حاکمِ این فاصله هاست!

تو بی‌خبری و به افسوس می‌رود ایام

2010-01-13T12:25:00.001+03:30

خیلی وقتها میشه که با خودم تصمیم می‌گیرم یه حس و کلمه کنم و باهاش برات جمله‌ها بسازم، هزار بار تعریفش می‌کنم برای خودم، با صدام بازیش می دم، یه لبخند بهش اضافه می‌کنم، گاهی دستها هم به کمکم میان و گاهی چشمها، تا اون حسِ همونی بشه که من می‌خوام برات تعریفش کنم، اما این چرا پرسیدن‌های گاه و بی‌گاهت، تمام اون حس رو حرص می‌کنه، اصلا کلمهِ گم می‌شه، دستهام بهم گره می‌خوره و من ممنون ماشین جلویی می‌شم که هست تا بهش زل بزنم و دم نزنم! حالا هی تو دستم و بگیر و بپرس کجایی؟ حواست با منه؟

عاقلِ دیروز

2009-12-16T23:36:00.000+03:30

همون خانوم اتاق بغلی که دیروز، با لهجه شیرین آذریش، ازم تعریف می‌کرد که چه خانومم و عاقل و مهربون و خوش به حال مامان که من و داره که بالای سرشم و مواظبش و کلی از این حرف ها، امروز تو حال و هوای به هوش اومدن مامان، آروم به بابا گفت، چرا این دختره دیوونه است پس !

ای کاش اینجا بودی در این نیمکره زمین

2009-12-13T22:58:00.000+03:30

به شیرازی مسیج می‌دم، 10 بیاین دنبالم، موبایل رو کوک می‌کنم واسه 9:30 و ‌باز می‌خوابم. روی موبایلم یه شماره آن نَون افتاده، گوشی رو بر می‌دارم، مثل همیشه نمی‌گم بله، نمی‌خوام فیلم بازی کنم بابتِ نشناختنت و تهش یه حسرت گنده رو بغل کنم، جانم خطابت می‌کنم، می‌دونم تویی که این وقت صبح به من زنگ می‌زنی، حتی اگر از آخرین زنگت، نزدیک به 10 ماه و 14 روز گذشته باشه. زدی کانال مسخره بازی، جانت بی بلا، خواب چال می کنید شما کارمند خانومِ کوچولو؟ می‌خندم و می‌گم خوبی...؟ از کجا فهمیده خوابم، از کجا فهمیده باز کوچولو ‌شدم؟ می‌گه، این دفعه شناختی، یا باز باید خاک بر این سر بریزم که من رو یادت رفته؟ می‌خوام بگم، اون دفعه هم شناختمت، خیلی هم خوب، می‌خوام بگم، چند روزه که به یادتم، چند روزه که دنبالت می‌گردم، توی نت، توی عکسهای فولدرِ درایوِ اِف...که مامان صدام می‌کنه، تو که باز نرفتی سر کار، چرا آخه هی می خوابی....؟؟
چشمهامو باز می‌کنم و به مامان یه هیس آروم می‌گم تا تو نشنوی من چند روزه که توی خواب منتظرتم!

به زودی باید بند کفشت را ببندی

2009-12-08T23:14:00.000+03:30

باید همون روز میگفتم، اهل نوسان نیستم، اصلا میدونی این منحنی هایی که یه پیک خیلی بلند دارن و بعدش دقی سر میخورن و میان پایین، حالم و خراب میکنند، یعنی اصلا بلدم ندادند تا وقتی اون بالام کیفشو ببرم و بعد سر بخورم و بیام پایین همراه با یه جیغ بی‌وقفه و وقتی با ما تحت می‌خورم زمین، فقط یه آخ بگم و پشتم و با دست راست بتکونم از خاک و درد و با دست چپ به آدمایی که اون پایین منتظرم موندند، دست تکون بدم و فریاد بزنم، خیلی کیف داد! باید همون روز می‌گفتم، که شاید یادم دادند و من یاد نگرفتم، که آدمیزاد موجودی است دوپا، که زبونی داره برای حرف زدن هایی بس نوسانی، چشمانی برای دزدیدن نگاه از پس تمام حرفهای بالا برنده به عرش و کوبنده به فرش و گوش هایی برای نشنیدن. باید همون روز می‌گفتم، من آدمیزاد بودن و در نوسان خوش بودن را هنوز باید تمرین کنم!

مجال حوصله ای نیست صبر ایوبم را

2009-12-03T10:11:00.000+03:30

لباس‌های مختلف رو از کمد می‌ریزم روی تخت تا دونه دونه امتحانشون کنم، شلوار سورمه‌ایه رو با پیراهن صورتی_ بنفشه می‌پوشم، میرم جلو آینه جدیده، می‌فهمم که کفش نپوشیدم، کفش پاشنه بلندا رو می‌پوشم و تایید مامان و از رسمی بودن لباس می‌گیرم، برادر کوچیکه صدای آهنگ رو بلند می‌کنه و میاد طرفم، دلم می‌خواد برقصم، موهام می‌ریزم دورم و پا به پایش می‌رقصم، از اون رقص‌ها که فقط توی خلوت خودم و خودش ازم بر میاد. لباسِ فرمال، اما من این‌فرمالم حسابی، ستار می خونه گل پونه گل پونه و من و مهدی هی دور خودمون می‌چرخیم. آهنگ که تموم می‌شه، می‌شینم روی مبل و به کفش‌هام نگاه می‌کنم، پاشنه‌هاش برای یه مراسم فرمال یه کم بلنده، باید کفش بخرم. آهنگ رو عوض می‌کنه و باز دلش می‌خواد برقصیم، من کفش‌ها رو می‌گیرم دستم و می‌رم توی اتاق، همه لباس‌هایی رو که ریختم روی تخت، جمع می‌کنم و می‌ذارم توی کمد، حوصله‌ام نمی‌یاد همشون و دونه دونه بپوشم و مثل بچگی‌هام برم جلوی مامان و بگم، مَنَ باخ( منو ببینِ)، حوصله‌ام نمیاد یه دور دیگه خل بشم و برقصم، حوصله موهامم ندارم، با کلیپس جمع‌شون می‌کنم بالای سرم، به موبایلم نگاه می‌کنم، 14:30، دیگه از وقت حوصله من برای انتظار هم گذشته، خاموش‌ش می‌کنم!

2009-11-08T12:14:00.000+03:30

باز هوایی شده‌ام
هواییِ حضور تو
و این دلِ بی‌قرار

لی‌لی

2009-11-06T03:09:00.001+03:30

همیشه در بازی گرگم به هوا، از گرگ شدن فرار می‌کردیم
و اکنون ناخواسته
در تمامی باز‌ی‌ها گرگیم
بی‌آنکه از خودمان بترسیم
من از بازی هفت سنگ می‌ترسم
می‌ترسم آن قدر سنگ روی سنگ بچینم
که دیواری سنگی مرا در بر بگیرد
بیا لی‌لی بازی کنیم
که با هر رفتنی دوباره برگردیم

رویا وکیلی

شب

2009-10-26T18:40:00.001+03:30

بهش می‌گم غصه نخور دیوونه کی دیده که شب بمونه، می‌پرسه کی دیده؟ می‌گم واقعا هیچکس! اما دروغ می‌گم، می‌دونم خیلی‌ها براشون شب همیشه شب مونده...

ماه پیشونی

2009-09-16T23:19:00.006+04:30

گفتُمش برات خونه می سازُم از خشت و گل
گفت اگه دوسُم داری جام بده توخو‌نه‌ی دل

اعتراف

2009-09-10T00:08:00.003+04:30

دلم برای تو هم تنگ می شه،اما راستش بیشتر برای حالِ خوشم توی روزهای بودنت!

دلم

2009-08-29T16:37:00.001+04:30

دیشب نمی‌دونم یهو چم شد! فکر کنم از همون وقتی که صدای دعای توسل استاد فرهمند رو شنیدم، که تو داشتی با اون آقاهه سر قیمت سی دی ها می‌گفتی و می‌خندیدی، که سرت و بلند کردی و به من لبخند زدی، که اومدی این ور و درِ گوشم گفتی، تو چیزی نمی‌خوای؟، دلم دیگه نخواستت!

کسری از فاصله

2009-08-08T17:24:00.001+04:30

در جوار شما می‌توان عاشق شد و در کسری از فاصله می‌توان عاشق نماند.

2009-07-09T21:52:00.003+04:30

هجده تیر رو مطمئنم که دیگه هیچوقت فراموش نمی کنم!
دستت توی دست من بود و زدنت؟

آب یعنی همه خوبی‌ها

2009-07-05T13:37:00.005+04:30

تو نخواهی فهمید

من دلم می‌خواهد
خانه‌ای داشته باشم در آب
آب یعنی همه خوبی‌ها

عمران صلاحی
(+)

I am the gentle autumn rain

2009-06-24T15:13:00.002+04:30

Do not stand at my grave and weep;
I am not there. I do not sleep.
I am a thousand winds that blow.
I am the diamond glints on snow.
I am the sunlight on ripened grain.
I am the gentle autumn rain.
Do not stand at my grave and cry;
I am not there. I did not die.

2009-06-21T14:28:00.001+04:30

می ترسم
دیروز هم ترسیدم
پنجشنبه هم
و اون شنبه وسط میدون فاطمی وقتی کنار جمعیتی بودم که خواستار پس گرفتن رائ من هم بودند!
بغض می کنم
وقتی پسر جونِ مهربون سرشو می کنه توی ماشین و می گه نرین سمت امیر آباد آقا، دارن می زنن، می کشن، با کابل با آب پر فشار و... نگا من هم زدن!
وقتی پایین مسجد امیر آتیش شعله وره و من از ترس سنگها و گلوله های مثلا مشقی که توی هواست شیشه ماشین و می کشم بالا و به راننده می گم برگردیم
خجالت میکشم، از این همه ترس...
دیشب خواب غلام رضای فیلم مادر و دیدم، اومده بود بالای سرم، من جیغ می زدم، دست و پا می زدم، بی صدای بی صدا، انگارخفه شده بودم، فقط یه صدای ناله بود یه نالهء له شده یه نالهء سرکوب شده که تونست خواهری و بابا رو بکشونه بالای سرم، مهدی برام آب اورد و من با گریه صورتم و توی ملحفه ام پنهون کردم.
صدای بابا رو می شنوم، دیگه تمومش کنید، فردا از سر کار بیاین خونه، این یار و یار کشی ها بی فایده است، از این بازی ها ما زیاد خوردیم و باز هم می خوریم، فقط این و بدونین گیر این .... ها افتادنتون دیگه بازی نیست!
چشمهام و می بندم، از غلام رضا خبری نیست، از تیر هوایی و صدای الله اکبر هم، فقط ترسِ، بغضِ و یه شرمنده گی بزرگ واسه باز هم همه ناتوانایی هام در برابر خواسته هام!

افوض

2009-03-08T21:32:00.000+03:30

با دست دعوتم می کنه که بشینم، یه کم جلو می‌رم، نزدیک میزش، اما نمی‌شینم. مشغول صحبت پای تلفنِ، بچه ها خیلی زود همه چی و می‌فهمن، یه کم آروم باش، توکلت پس چی شده؟! با مریضش داره صحبت می‌کنه، صدای آرومی داره، گرم و صمیمی، به حرفهاش گوش می‌دم، باز دعوتم می‌کنه به نشستن، میرم و روی صندلیِ کنارش می‌شینم. از لحظه ها می‌گه، از از دست دادن درخشش ستاره های آسمون برای دیدن هر چه زودتر سپیدی طلوع خورشید، از تنهایی آدما و وجودی که می‌شه بهش تکیه داد و فراموش شده، باهاش می رم، پا به پای حرف هاش، با گفتن افوض امری الی الله ...گوشی و می ذاره، سرش و بلند می‌کنه و به چشمهای خیسم نگاه می‌کنه، خوش اومدی دخترم!

2009-03-04T11:54:00.004+03:30

تویی که واسه م هنوزم نازنینی
حالا نیستی خلوت مارو ببینی
تکیه به دنیا زدی و
از دل ما رد شدی و
...
رفتی واسه همیشه

هیچوقت فکر نمی کردم طغرل بتونه اینقدر خوب بخونه!
آلبوم برگ و باد محمد رضا هدایتی آلبوم ستاره دار این هفته من و برادر کوچیکه است. به خصوص آهنگِ تو و برگ و بادش!

دلم

2009-02-14T15:02:00.001+03:30

زمستان که از نیمه گذشت
شهر دلم
تمام خیالم را
آذین بستم
که اگر آمدی
دمی بمانی

چه
سلانه سلانه
گذشتی...

2009-01-31T14:07:00.003+03:30

یادم میاد، یه روز برات از دلتنگی های عجیب و غریبم گفتم. یادمه اون روز از عموی سارا هم گفتم. عموی بزرگ و مهربونش که هر از گاهی توی کوچه می دیدمش و مثل سارا و خواهر هاش، خان عمو خطابش می کردم. خان عمویی که وقت برگشتن از خلخال برامون نزیک( نون محلی خلخال) خرید و ازمون قول یه سفر دیگه رو گرفت. پیرمرد خوشرو و خوش تیپی که چهارشنبه جویای حالش شدم و پنجشنبه با صدای گریه های دخترش از خواب بیدار شدم!
کاش می تونستم، برای دخترش وقتی آروم توی گوشم گفت: مونا دیگه خان عمو نداریم، کاری بکنم. اصلا کاش می تونستم برای بازی های تلخ، خاطره های خاک گرفته، تنهایی و دلتنگی ها و تمام دست های خالی کاری بکنم!

دختر خلف

2009-01-27T19:15:00.000+03:30

حوا نیز می‌توانست نبیند
اما دید!
می‌توانست هیچ نپرسد
اما پرسید!
می‌توانست عبور کند از درخت سیب
اما ...
من دختر خلف اویم.

قدسی قاضی‌نور

2009-01-23T22:27:00.002+03:30

دوست دارم، فردا که از خواب بلند می شم، همه جا سفید باشه، پُرِپُرِ برف. اونوقت شال و کلاه کنم و بزنم بیرون. دوست دارم قبل از اینکه در رو ببندم، ازم بپرسی، مونا! چتر و دستکش برداشتی؟ بپا، سُر نخوری! نمی خوای باهات بیام؟
دوست دارم فکر کنم، تو نگرانی، نگرانِ من. می دونم سه ساله که برف ندیدی، اما قول بده که دنبالم نیای، نمی خوام فردا به پشت سرم نگاه کنم، نمی خوام باز منتظر تو بمونم، بذار زیر این چتر تنها باشم!

2009-01-11T13:22:00.002+03:30

گاه می اندیشم
خبر مرگ مرا با تو جه کس می گوید؟!

2008-12-17T17:27:00.000+03:30

دیتکت کردن اینویزیبل ها، یه بازیه! نه از نوع خاله بازی، دکتر بازی یا معلم بازی، از نوع بازی اشکنک داره سر شکستنک داردش! از اون بازی ها که گاهی حس پیروزی و شکستن سر هم بازیت، می تونه شارژت کنه و پرتت کنه کلی اون بالا مالاها!( گفته بودم بدجنس شدم و نامهربون، خوندین؟!) و بعضی وقتها بخیه های اون سر شکسته توی آینه، واسه یه مدت، می تونه بازی و از سرت بندازه. اما کو آدم عاقل؟!!
نکنید آقا جان نکنید، نه از این بازی ها و نه معرفی این قبیل سایت ها به دوست و آشنا!

پسر مریم

2008-12-08T14:10:00.003+03:30

شفا دهنده ی چشمها
پسر مریم باش
نه معجزهء زندگی من!

2008-11-25T13:20:00.001+03:30

همیشه همه چیز رو به جلو نیست

گاهی مجبورید
یک یا
دوقدم
عقب برگردید

...

چارلز بوکفسکی

2008-11-10T13:55:00.001+03:30

دیشب که از کلاس برگشتم، فهمیدم مامان با مهرو اینا تماس داشته، اما فقط تونسته با مهرو حرف بزنه، چون تقریبا صبح زود اونا بوده و بقیه خواب بودن، جز این قاچانِ پاچان که وقتی پاشو گذاشت خونمون سه سالش نشده بود! وقتی شنیدم به من و خواهری سلام رسونده، فهمیدم، دلتنگشم، خیلی زیاد!
اگر ایران بود مثل همهء روزهایی که زود بیدار میشد، می اومد پایین. از صدای زنگش می شد فهمید کی پشت در، یه تک زنگ با مکث طولانی! در رو که باز می کردیم مثل یه موش ژولی پولی خودشو می کشید تو و می رفت یه راست تو بغل مامان و در گوشش آهسته می گفت: خانوم... دیشب جیش نکردم، تازه صبحونه هم نخوردم اا !
نمی دونم کِی باز می بینمش، اما مطمئنم دیگه توی بغلم جا نمیشه، دیگه نمی تونم ازش بخوام تا پاهاشو دور کمرم حلقه کنه تا هم قد بشیم و برقصیم، دیگه اون رژ لب صورتیه ام رو توی کیفش نمی ذاره و درخواست انار سفید، بستنی عروسکی و لاک نمی کنه، دیگه غش نمی کنه از اینکه بهش بگم، کافی بخوری شکمو، حتی کادوهای تولدمون رو لو نمی ده و ازم نمی پرسه، چرا تهنا نشستی مونا جون، مگه ناراحتی؟!!
اگه سال دیگه بیاد ایران، هشت سالش شده!

2008-11-07T14:39:00.003+03:30

مثل دوستیهای دنیای مجازی شدی! باهام چت می کنی، مسیج میدی، گاهی تلفن می زنی و هر از گاهی قرار می ذاری، قرار سینما، کافه و یا شام! حتی بعضی وقتها دلتنگی تو به زبون می آری، اما چراازم نمی پرسی، خوبی؟خوبِ خوب؟!!

2008-09-05T15:15:00.005+04:30

مسافر یعنی یه بغض فرو خورده!

اونم مسافری که حرف از دیدار مجدد می زنه، اما تو میدونی که دیدار، فقط یه خیال خیلی خیلی دوره! مسافری که وقت اومدنش، کوچه رو آب و جارو کردی و از کلاغ قصه خواستی منتظر بمونه! مسافری که خیلی زود فهمیدی، آدم تو نیست، اما با این باور، بی بهونه دل تنگش شدی! مسافری که وقتی رفت فقط به خدا سپردیش و پشت سرش آب نریختی!
کاش فرصت دیدار آخر و از دست نمی دادی! کاش تو کلام آخر صدات می لرزید و بهش می گفتی، با تمام غریبه شدنها، هنوز هم، از این راه دور دل نگرانش میشی! کاش این مسافر با دلت مهربون تر از این ها بود! اصلا کاش این غریبه، مسافر نبود تا شاید این بغض لعنتی هم نبود!

2008-08-07T14:58:00.009+04:30

شــب از هــجــوم خیــالــت نـمــی‌بــرد خــوابــم

میگم، همایون نانازه ها، بیا کنسرت خوب میشی! تو اینجوری فکر نمی کنی، پنداری کلن دل و دماغ نداری و نیومده میری!من میمونم که خوبم یا چرت گفتم؟!

بـــســان قــایــق ســرگــشــتــه روی گـــردابــم

تو ندیدی ولی من تمرین کردم! اونقدر که، نه صدام لرزید و نه دستم، تا بگم خوبم، بگم والا خوبم!

تــو دوردســت امیــدی و پــای مـن خسته است

تو هم باید تمرین کنی، تمرین رفتن، تمرین غربت نشینی مجدد، تمرین دل کندن از این همه دلبستگی به این خاک، پدر و مادرت و همه کسایی که برات مهم اند و دلت براشون تنگ می شه!

مــدام پــیـش نـگـــاهــی مـــدام پــیــش نــگــاه

روزی که بعد از اون سکوت ِ طولانی، سکوت و شکستی و بی بهونه منو به این لیستت اضافه کردی و فردا باز تکرارش کردی تا یادم نره کجای زندگیت وایسادم، نمیدونستم برای فراموشی اش و درک راهِ من بسته است چقدر باید تمرین کنم!

اما تمرین که کنیم دفعه بعد خوب خوب می شیم، خیلی خوبتر! دفعه بعد نه تو نیومده میری و نه من شاکر خدا می شم که روبه روم نیستی و به چشمهام نگاه نمی کنی!

2008-08-05T16:21:00.003+04:30

قول می دم همه حرفهاشو مثل همیشه پیش خودم نگه دارم، فقط آخرش اضافه می کنم، زیاد هم به من اعتماد نکن!
آره بیست و هفت ساله که دوستیم، یعنی دقیقا از وقتی که من و از بیمارستان اوردن خونه و تو بدو بدو اومدی بالا تا دختر کوچولوی همسایهء جدیدتونو ببینی! از همون روز که دستمو گرفتی و به مامانت گفتی، وای چقدراین دختره کوچولوِِئه، با هم دوست شدیم و دوست موندیم تا امروز!
ولی اینها که دلیل نمی شه، شاید همین فردا، یا شاید تا آخر همین پاییز، زدیم به تیپ و تاپ هم، زدیم همه چی و خراب کردیم و این رفاقت و بردیم زیر سوال! کسی چه می دونه، شاید این دو تا دوست جون جونی یه روز بشن دشمن های خون خونی!
نمی دونم چی میشه که اینجوری میشه، یه حرف بی مورد یا شایدم با مورد، یه آدم تازه از راه اومده یا اصلا اسمشو بذاریم یه اتفاق، می تونه من و تو رو بکنه دو تا آدمی که از اول هم اشتباه کردن با هم رفاقت کردن، دو تا آدمی که اصلا همو دوست نداشتن و فقط این همه سال همو تحمل کردن! فقط کافیه این دنیا یه کوچولو بد بچرخه و من و تو رو بنذاره رو به روی هم، اونوقته که ما هستیم که تصمیم می گیریم تا از کنار هم رد بشیم یا از روی هم!
پس بهم اعتماد نکن دوست جان!

2008-08-04T16:48:00.002+04:30

مــــن از کــــجـــا ســر راه تـــــو آمـــدم نـــاگــاه؟!

2008-07-29T15:37:00.006+04:30

انگار تنها دغدغه این خانم منشی شرکت، رفتن برقِ! هر روز صبح که یه سری میاد توی اتاق ما، بعد از حرفهای معمولش درباره جریان برق رفتن توی خونه پدریش یا خونه و شرکتِ به قول خودش همسرش، وقت رفتن حرفشو باز با یه دعا درباره برق تموم می کنه!" خدایا! دیگه امروز برق ساعت 3 تا 5 بره و دکتر تعطیلمون کنه". نمی دونم، آخه خدا این وسط چه تقصیری داره که هر جا کم میاریم میریم سراغش، بعدشم، یعنی هنوز نفهمیده که هر هفته برق، سر یه ساعت خاصی میره و بهتره به جای هر روز دعا کردن اونم جلوی من و آقای همکار، هر صبح شنبه دست به دامن خدا بشه! دغدغهء آقای همکار هم که فقط خلاصه شده به مالیات مغازهء میلاد نورشو خونهء 189 متریِ سرِ دولتشو و اون استخر نیمه کارهء ویلایِ دماوندش! منم که بعد از ترجمه فقط بلاگ شخم می زنم، تا پریروز این جا رو و این دو روز هم این یکی جارو و گیر کردم توی این حفره!

2008-07-23T21:52:00.002+04:30

یاد روزهایی می افتم که با مانی هُم وُرک حل می کردیم و بچه نازمو می کشید! یه وقتهایی لهجهء من و مسخره می کرد، ناراحت می شدم و تهدیدش می کردم که از فردا خودت حلشون کن ببینم می تونی اصلا، دیگه هم موناجون بی موناجون! با ابروهای توی هم رفته ناز می کشید، آخه خوشگل من، مونا جونِ من به خدا لهجه تون خیلی ضایع است خوب! اصلا غلط کردم، ببخشید، دلتون میاد، به خدا اینارو حل نکنم میس هیوز روفوزه ام می کنه ها! می خندیدم و سرشو می چسبوندم به تختم، یعنی آشتی، یعنی فردا باز بیا، یعنی کلی دوست دارم بچه! بر خلافِ مانی، توی ناز کشیدن الکنِ الکن بودی! دیشب که تعریفت کردم، لحظه به لحظه و روز به روزشو گفتم، حتی اون یه باری که نازم و اشتباه کشیدی که اصلا نازی نکرده بودم، بعضی حرفهات یادم رفته بود، شایدم خودم خواستم که فراموششون کنم، خیلی آروم بودم، فقط یکبار بغض کردم که اونم با نفس عمیقم، قورتش دادم پایین! وقتی تموم شدی، گفتم، همین دیگه دختر عمه، همین دیگه دوستترین دوستِ دوران کودکیم، همین به خدا، دیدی چیزی نبود که نخوام برات تعریف کنم! بغلم می کنه و می گه، مونانی... !
صبح که از خواب بلند شدم خوشحال بودم که قوی شدم، که دیگه همه چی یادم نمی مونه، که دیگه نازک نارنجیِ تو و هیچکس دیگه ای خطاب نمی شم، که دیگه اشکهام دقی سُر نمی خورن و رنگ رخساره ام خبر از حالم نمی ده! اما این خوشحالی فقط تا بعد از ظهر دووم داشت و فهمیدم باز توهم زدم!
دلم مانی و می خواد تا لی لی به لالام بذاره و بگه مونا جون، آخه خوشگلِ من، این که غصه نداره یواش یواش قوی می شین، اصلا من غلط کردم، خوبه! اونوقت سرشو محکم بغل کنم، یعنی حق با توئه بچه، یعنی کلی دلم برات تنگ شده!

2008-07-21T16:02:00.003+04:30

اگر ماه بودم به هر جا که بودم
سراغ تو را از خدا می گرفتم

2008-07-15T10:39:00.004+04:30

من نمی دونم حقوق من چه دخلی به آدمهایی داره که هنوز چایی نخورده فامیل می شن؟! آخه دوست عزیز، خانوم خوشگل، جناب، من از برادرم هم نمی پرسم آخر ماه چقدر می گیره، چه برسه به شما که فقط یه چایی، اونم زورکی کنار هم خوردیم! این همه حس فضولی و گستاخی، عصبانی ام میکنه! راستش هنوز از دست اون خانومه توی کنسرت هم عصبانی ام، که سه بار مجبورم کرد از جام بلند شم و دست آخر حتی یه نگاه و یا یه لبخند هم تحویل نداد، چه برسه به معذرت خواهی و تشکر و اینا! از دست راننده تاکسیه هم عصبانی ام که این روزها مسیرشو عوض کرده و از روی پل رد می شه! می دونی، هر روز اون ساختمون بلند کنار پل، همونی که از دور بهت نشون دادم و تو خندیدی و گفتی فقط سه تا از حرفهای روی ساختمون و می تونی ببینی، پرتم می کنه به روزهای خیلی کوتاه بودنت! از دست اون روزها و تو هم، شاکی ام، که هنوز توی زندگیم سرک می کشین! حتی روزهایی که سرم شلوغه و جایی برای بودنت نیست، همکار عزیز از پای تلفن تو رو مخاطب خودش قرار میده، بعد از ظهرها، از پشت پنجره اتاق، وسط حیاط دانشکدهء روبه روی شرکت می بینمت، که برام دست تکون می دی و یا کنار میدون آرژانتین، پیدات می کنم! همون جایی که، دعوتم کردی به شهرت و بعدش با هم خداحافظی کردیم و هر دو رفتیم. خوب شد رفتی، برگشتی به شهرت، شایدم این روزها به کشورت، آخه می دونی، وقتهایی که دوری، دور به اندازهء یک حیاط، یک شهر و یا یک اقیانوس، با تو دوست ترم! از دست خیلی چیزهای دیگه هم عصبانی ام، همین برق رفتن های هرشب ساعت ِ7.30، تابستون زیادی داغ، آقای دکتر بداخلاق، گشت ارشاد میدون ونک، خودم که غرزدن هام تمومی نداره،... و این حافظه لعنتیِ بدون دکمه دیلیت !

* فکر کنم این جمله معروفه که به آمریکا بگویید عصبانی باشد و از.... دقیقا الان راست کار منه!

2008-07-02T16:24:00.003+04:30

یه آیدایی بود تو دبیرستانمون، که من کلی دوسش داشتم، اونم به خاطر چشمهاش! بعد از اینکه ترک مدرسه کردم و راهی دانشگاه شدم، فقط یه بار دیدمش، روبه روی نی نی مارتِ یوسف آباد!
دیشب نانی ازم خواست که کامپیوترشو روشن کنم تا عکسهای فولدر بالماسکه شو با هم ببینیم، توی عکسها چشمم افتاد به چشمهای آیدا، آره خودش بود که لباس سفید عروس پوشیده بود و کنار شوهرش که مامور آتش نشانی شده بود،ایستاده بود! کلی لاغر شده بود، اما چشمها همون چشمها بود، که بعد از گذشت ده سال تونستم بشناسمشون!
چشمهات که نه، اما لبخند پر از ابهام و یا اون شونه های لاغر، می تونه نشونی از تو باشه، وقتی قراره، چند سال دیگه، توی مانیتورِِ یه دوست و کنار یه آدم غریبه پیدات کنم!
فکر کنم دنیا، به کوچیکی همین صفحه مانیتورِ و یا...

2008-06-29T09:14:00.005+04:30

بسی از درد دندون توی این دو روز تعطیلات، رنج بردم، آخرشم زدم شیشهءعقب ماشین خواهری و 1000 تیکه کردم! خدایی شرمندم! نمی دونم حواسم به دندونم بود یا به بنز روبه رویم که، مجبورم کرد دنده عقب بگیرم و یا به تو، که داشتم به نبودنت عادت می کردم ولی باز سرو کله ات پیدا شد، اونم فقط رو حساب این ورا اومدنت و اون مرام به قول خودت با معرفتت! دوباره رفتی و همون طور که انتظار داشتم، هیچی عوض نشد. فقط باز مطمئن شدم که نتونستن در وازگان تو به معنای نخواستنِ و مهم بودن به معنی بی تفاوتی! چقدر تعبیر حرفهای من و تو از هم دوره، مثل راههامون، مثل ...! اصلا، شاید باید سرو کله ات پیدا می شد، تا حواسم و اونقدر پرت کنی که کامیون به اون بزرگی که سر جاش پارک بود و نبینم و بعد از اون صدای وحشتناک و شیشه های چرخ شده، هزار بار فقط خدا رو شکر کنم، که این روزها، یه کم دور شدم ازش ولی اون به کل بی خیالم نشده!
امروز توی تاکسی که نشستم خانوم مجری رادیو جوان دعا می کرد، یا رب العالمین، امروز هم مثل همهءروزهایی که گذشت، مواظبم باش!
آره لطفا باز مواظبم باش!

2008-06-23T13:58:00.005+04:30

تو شرکت این سه روز همش بی کار بودم و رسیدم خونه دقی افتادم! راستش نمی دونم چرا؟! با این که ساعت کاریم از کار قبلی کمتره اما خستگیم و غر زدنم بیشتره. خیلی نگرانم که این کار جدید و دوست نداشته باشم، هر بار هم که همکارهای قبلیم تماس می گیرن و می گن هنوز میزت خالیه، بیشتر دلم می خواد برگردم.
نمی دونم بر می گردم به اون ساعت کاری طولانی و حقوق کم،اما محیط دوست داشتنی، یا می شینم تو شرکت و صم بکم بلاگ میخونم و منتظر شروع کلاسهای آموزشی و کار می مونم؟!
راستش خیلی وقت برای دل دل کردن ندارم فقط 8 روز...

2008-06-03T14:55:00.000+04:30

دلش گرمِ حرفهای این دوست و اون یکی بود. اینِ یک ساله و اون چند ساله! دلش گرم بود و تخته گاز میرفت، یه وقتهایی به پشت سرش نگاه می کرد، اما عقب نمی‌کشید. حالا که داغ کرده و زده توی خاکی، فهمیده دلی که گرم حرفهاست، حرفهایی که فقط یه احساسه، اصلا دل نیست، یا اگر هم هست دیگه ...

2008-05-21T14:39:00.004+04:30

این نوشته آذین، یادآور تو بود که هنوز هستی اما من ندارمت و دلتنگم ! یادآور خوابی که گم شدی و پیدات نکردم! ! نداشتنت دلیل می خواد؟! دنبال چرای کارهایی که کردم و نکردی، حرفهایی که گفتی و نگفتم و یا دیر گفتم، همه انچه که شنیدی و فراموش کردی و شنیدم و فکر کردم و فکر کردم، نمی گردم. بدون چراها، آرومم و حس پشیمونی ازش خبری نیست. معتقد بودی به سایه آدمها- وقتی ازت دور می شن دنبالشون ندو- دنبالم نیومدی و من هم، نه اینکه معتقد به بازی سایه های تو باشم، فقط توانی برای دویدن ندارم، توانی که با نخواستن ها، ترسها و چهار چوبهای تو کم رنگ و کمرنگ شد! شاید یک روز پر توان تر از امروز و غریب با حس پشیمونی به دنبال دوستی بدوم، و همه دلتنگی ها و دوست داشتنهام رو برای سایه اش زمزمه کنم، دلم که حاکم باشد، هراسی از چهارچوبها و پشیمونی ها نیست!

تا نه تنها تو سزاوار ملامت باشی

2008-05-14T13:09:00.003+04:30

ه.الف.سایه

2008-04-30T14:26:00.000+04:30

اول از همه ممنونم از خدا که من و شناخت و بهم شاخ نداد، هزار بار شکر! بعدش ممنونم از چراغ قرمز طولانی نیایش که باعث شد یکی پیدا بشه از ماشین کناری، تا یه دسته گل رز سفید بخره و بذاره تو بغلم و من و از حس و حال آهنگ this I promise u در بیاره! بعدترش ممنونم از این آقای فامیل که من و فردا به مدت 12-10 روز نمایشگاه نشین می کنه( خوشحال می شم ببینمتون) و خیلییییییییییییی زیاد ممنونم از شما که برام دنبال کار تمام وقت می گردین و این حس مشترک بی کاری و همدردی تون واقعا برام قابل احترامه!

2008-04-21T13:05:00.000+04:30

این روزها با تو و بدون تو می گذرند.
روزها همیشه گذشته اند، بی بازگشت، بدون نگاهی به پشت سر!
من نشسته ام و نگاه می کنم، هوایی برای ماندن نیست، باید گذشت...!

2008-04-10T18:25:00.000+04:30

مگه دخترم دنیا تموم شده که اینقدر...!

من قربون شما برم که نگفتنی ها رو می شنوید و ندیدنی ها رو می بینید!
دنیا تموم نشده، فقط من کوچیک شدم و بی تاب!

2008-04-02T00:01:00.000+04:30

وقتی دلم می خواد، یه جفت دمپایی لاانگشتی طوسی بخرم و با یه مکثِ کوچولو، بی خیال دل و دمپایی میشم و تا صبح، قد و قوارهء دوستیمون و متر می کنم، وقتهایی که نمی گم، همین الان توی فکرت بودم و زنگ زدی، یا نمی تونم بگم، کلی دلم برات تنگ شده، نمیای اینوری! یعنی خودِ خودم نیستم ! این واقعی نبودنه اذیتم میکنه، دوست دارم خودم باشم بدون حساب و کتاب، بدون متر و دو دو تا چهار تا، خودِ خودی که فکر نکنه به حرفهات،ترسهات و دوست داشتنهات! خودی که فقط به خودش و دوست داشتنهاش فکر کنه!

2008-03-16T13:42:00.000+03:30

گفته بودم که ترسو هستم؟! نه این که از تاریکی بترسم یا از رعد و برق یا از ...! از روابط می ترسم، روابط ِ بی نام، از دوست داشتن و دوست داشته شدنِ یک طرفه، از سلام بی پاسخ، از دست گرمی که با سردی فشرده بشه، از همراه شدنی از سر بی تفاوتی، از نگاهِ خالی که فقط یه لبخند کمرنگ رو لبهات بیاره و یک خم به ابرو، از سکوتی که فقط سکوتِ و سکوت!
اینها رو قبلا خودم گفتم، یا کسی گفت و من شنیدم؟!

2008-03-12T17:45:00.004+03:30

سادگیمو به روم نیار!

2008-03-06T00:56:00.001+03:30

ساعتها، اگه به عکست نگاه کنم، عکسی که ژیله مشکی اسکاچت و پوشیدی و به دوربین نگاه می کنی، فقط لبخندت و می بینم و پاهایی که از اینور میز زده بیرون! وقتی روبه روم نشستی، هر بار که سرت و از خجالتِ نگاهت پایین انداختی، اون لبخندِ آشنا تکرار و تکرار شد! راستی پاهات و اون روز کجا گذاشته بودی؟!

* تولدت مبارک دوست جان که تو بیست و هشت ساله شدی و این چتری برای یک نفر، یک ساله!

2008-02-24T11:44:00.000+03:30

وقتی انتظار به سر میاد، یا تازه قصهء یکی بود یکی نبود شروع می شه، یا کلاغِ باز به خونه اش نمی رسه!

2008-02-14T16:04:00.002+03:30

حتمن چشم به راهم نیستی
که ردِ نگاهت را
سرِ هیچ چارراهی نمی بینم!

عباس صفاری

2008-02-08T00:12:00.000+03:30

نمی دونم دنبال چی می گردم، توی این دستها! شبها دست چب رو می ذارم روی دیوارِ کنار تختم و بهش نگاه می کنم، بعد با سایه اش ، راه می رم، ضرب می گیرم و حرف می زنم، شایدم فقط نگاه می کنم و حرف نمی زنم، نگاه به تک تک انگشتهام که لاک صورتی دارن و این روزها لاغرتر از همیشه به نظر میان و مثل 4 ماه پیش نیستن حتی مثل دیروز هم نیستن. هر روز یه کشف تازه از این دستها که توی سرمای زمستون خشک شدن و بی رمق! دستهایی که شدن یه پایه برای رسیدن به رویای تو و دور شدن! وقتی حسابی دور می شم، گم می شم، اونوقته که دستهامو از زیر چونه بر می دارم و باهاشون تو و همه دور شدنها و گم شدنهای بالای سرم رو پاک می کنم. دستهایی که با خنده هام همونقدرآشناست که با اشکهام، دستهایی که شدن عامل دوستی و دوری من از تو، دستهایی که انگار خسته ان و منتظر، یا شایدم کلافه، یا منتظر کلافه ای هستن که خسته شده ولی آرومه و فقط نگاه می کنه! دستهایی که مال منه!

2008-01-29T16:15:00.000+03:30

نمی دونستم 6ماه دیگه، یعنی خیلی خیلی زود! یعنی 9 بهمن، ساعت 9 صبح! نمی دونستم وقتی امروز، پای تلفن گریه کردی و گفتی، مونا اصلا خوب نیستم، فقط بغض می کنم و سکوت! و باز این سکوت لعنتی در جواب همه سوالهات. نمی دونم کی برات از امروز گل میخره و گوش به فرمانتِ تا سر قله!نمی دونم توی بغل کی آروم می شی! نمی دونم کی و نصفه شب، وقتی خسته ای و بهونه می گیری از روزگار، پایین پنجره اتاقت پیدا می کنی و از اون بالا براش دست تکون میدی! نمی دونم با خاطراتش، دل ِتنگِت و جای خالی اش باید چی کار کنی؟!
این روزها، خیلی سخت، اما می گذره. خاطراتش کم رنگ می شه و دلتنگی هات کم تر! فقط قول بده که فراموش کنی، همه دوست داشتن ها و رفتن ها رو، حتی تا سر قله!

2008-01-27T11:01:00.000+03:30

با تو
روزها
یک خط آبی کوتاه
بی تو
روزها
یک خط دراز، سیاه!

قدسی قاضی نور

به: نازنینم

2008-01-24T00:42:00.000+03:30

بازم دلم تو رو می خواد
تو بی وفا رو
آخه به یادم میاری گذشته هارو
چرا با من نموندی دل تنگم و رنجوندی

این آهنگ و اون قدیما توی یه کاست قدیمی تر از اون قدیما، خواهری داشت و گمش کرد! داریوش می خوندش با یکی که هیچ وقت نتونستیم حدس بزنیم کیه!
کسی نداردش؟!

2008-01-20T14:30:00.000+03:30

میگی، چشمهاتو ببند، هر وقت گفتم، باز کن! وقتی بازشون میکنم، یه دست لباس سفید تنیس روی پاهام می بینم. می خندم. می پرسی، دوسشون داری؟
توی فرودگاه گمِت کردم. یعنی قبل از اینکه اصلا پیدات کنم، گم شدی! هیچ جا نیستی! خسته میشم و میشینم کنار یه دوست، با تعجب میگه، همین جا بود پیش خودِ خودم! شونه هامو بالا می اندازم و به جلوی پاهام نگاه می کنم. همون جایی که هیچ جا نیست، تو نیستی و من هم!
از خواب که بلند می شم، تلخم، روی پاهام هیچی نیست و شونه هام سنگینه! یه لیوان شیر رو داغ می کنم و یه قند می ذارم توی دهنم! ماهواره مسابقات تنیس ملبورن و نشون میده. لباسم رو تنِ اون دختره، که یک سِت جلوتره، پیدا می کنم! به تقویم نگاه میکنم، 20 ژانویه است!
چقدر کِش اومده و تو هنوز پیدا نشدی!!

2008-01-14T17:15:00.000+03:30

تابستون پارسال بود، مشغول خوندن کتاب بادبادک باز( خالد حسینی) بودم که خواهری اومد تو اتاق و ازم خواست برای دیدن مادربزرگ همراهی اش کنم. خیلی محکم بهش نه گفتم و کتاب به دست، از اینور تخت به اونور تخت کوچ کردم. اون چند بار، خواسته شو تکرار کرد و بارِ آخر، اومد و کتاب و از دستم کشید و گفت: باید بیای! با کشیدن کتاب، انگار شیپور جنگ زده شد و منم منتظر یه همچین فرصتی، تا همه فریادم از تلخی کتاب و مظلومیت حسن رو یک جا سر یه بنده خدا خالی کنم، که مریم پا روی مین گذاشت. خلاصه یه دعوای بــَد راه افتاد. (بد یعنی از اون دعواهایی که فقط سالی یکبار بین ما اتفاق می افته و بعد از کلی داد و بیداد پای حرفهای بی ربط کشیده می شه وسط و آخرشم من به گریه می افتم و اون در اتاق و محکم پشت سرش می بنده!) اما این دفعه یه کم فرق داشت چون من تا فریاد کشیدم، دقی هم زدم زیر گریه و همه روند دعوای بد، با گریه من در پس زمینه همراه بود. خلاصه مادر مهربون میانجی شد و گفت: من باهات میام، اصلا مقصر خودتی که از این کتابها میاری خونه، اینم که آماده است برای انفجار! اونها رفتن و خونه خالی شد، کتاب رو گذاشتم زیر بالشم و به ادامه بی جنبه بازیم از خوندن یه کتاب خیلی خیلی تلخ ادامه دادم!
دیروز هزار خورشید تابان(خالد حسینی) رو تو مطب تموم کردم، ولی خوشبختانه تو این چند روز حسابی با جنبه بودم و دنبال شیپور جنگ نمی گشتم! فکر میکنم خالد حسینی برای ما مینویسه، تا همیشه یادمون بمونه که می تونستیم یه کم اینورتر به دنیا بیایم و بشیم حسن، لیلا، طارق، عزیزه و ...!

پی نوشت1: بادبادک باز و بیشتر دوست داشتم.
پی نوشت2: البته می تونستیم یه کم هم اونورتر بدنیا بیایم و بشیم...!

2008-01-12T23:44:00.000+03:30

جز یکی دو مورد، بیرون کشیدن آدمها از دنیای مجازیشون هیچوقت وسوسه ام نکرده! نه این که فضول نباشم، نه، فقط اینکه، فکر می کنم برخلاف جذابیتهاش دنیای بی رحمیِ! دنیایی که آدمهاش با نوشته هاشون فقط ارزیابی می شن و این شرط کافی برای سنجش نیست. دنیایی که بعضی از آدمهاش وقتی واقعی می شن، یا حداقل نقش واقعی بودن، می گیرن، به راحتی می فهمی چقدر با دنیای مجازیشون، حرفهاشون و نوشته هاشون فاصله دارن، بعضی وقتها فاصله هه قد 100 تا قدم فیلیِ! دنیایی که به راحتی قابل دل بستنه، و به همون راحتی با یه دیدار و یه مکالمه‌ی رو در رو ، می تونی علاقه ات و بذاری رو کولت و توی دلت بگی: کاش همیشه مجازی می موندی! به واسطه خواهری آدمهای مجازی زیادی رو تو دنیای واقعی دیدم، که بیشترشون و دوست داشتم، گاهی بیشتر از دنیای مجازیشون و گاهی هم کمتر. اما فکر می کنم نتونستم خیلی بهشون نزدیک بشم. شاید به قول یکی از همین رفقا، نتونستم این آدمهایی که دیگه مجازی نیستن رو از دنیای مجازیشون تفکیک کنم و همیشه هر دوتا شکلشون رو باهم و کنار هم دیدم!
یادم هست که تو هم از جنس همین دنیایی، البته یه کم فرق داری، اینم میدونم و این دونستنِ از جمعه شب، بعد از تئاتر، داره اذیتم میکنه. شاید وقتی حقیقی شدی باید قربون اون همه فاصله برم که دور بودی و مجازی، شایدم ...! این و دیگه نمی دونم!

2008-01-09T14:55:00.000+03:30

راستی چی شد!؟ چه جوری شد!؟ اینجوری عاشقت شدم...
فقط همین تیکه آهنگ و دوست دارم.
فکر می کنم، زندگی بدون دوست داشتنِ طرف مقابلت خیلی سخته. میدونم نیمِ بیشتر دوست داشتن عادت کردنه، اما یه زندگی صرفا عاقلانه بدون هیچ عاشقانه ای، بدون ابراز گاه و بی گاهِ اون دوست داشتنه، بدون هیچ هیجان و تپیدن یه حس وسط سینه ات یه کم که نه، خیلی غیر قابل تحمله( اگر چه معمولا تحمل می شه). نمونه های زیادی از زندگی های صرفا عاشقانه، بدون حتی یه رد پای سست از عقل رو هم دیدم، که دست کمی از نمونه ء اول نداشتن از لحاظ تحمل و این حرفا! تو هر دو مورد، همیشه یه حسرت بزرگ می مونه اون وسط، تو اولی حسرت نادیده گرفتن دل و در مورد دوم حسرت ندیدن عقل. می شه هر دو ( عقل و عشق) رو کنار هم گذاشت اما نه مساوی، که باز با توجه به میزان بزرگ بودن عقل یا عشق، همون حسرت لعنتی اون وسط زبونش درازه! باید چی کار کرد پس؟!!

2008-01-05T11:57:00.000+03:30

حوصله فکر کردن به آدم های عجیب و غریب و ندارم. آدمهایی که نمی پرسن تا پرسیده نشن. اونهایی که نه جلو میان، نه عقب می رن، یه جا ایستادن و بِروبِر تو سکوت مطلق، فقط نگاهت می کنن و دنبال یه بهونه می گردن تا درِ نصیحت و برات باز کنند، اما وقتی توضیح بیشتری ازشون می خوای، جا می زنن و تو می فهمی شعار دادن همونقدر آسونه که لبخند مسنجری تحویل دادن از پشت کیبورد و مانیتور. آدمهایی که تو کمتر از یک دقیقه هزار تا حق مسلم و غیر مسلم می تونی بهشون بدی و سر یک ثانیه نرسیده، نهصدونودونه تاشو، ازشون می تونی پس بگیری. فقط حق ترسیدنِ می مونه براشون، ترسیدنی که می شه یه بهونه برای ترک برداشتنشون توی ذهنت! آدمهایی که تو باهاشون همدردی می کنی و به سازشون همه جوره می رقصی، اما اونها با بی تفاوتی ها شون رگ سِیِدیتو اونقدر به جوش میارن، که دلت می خواد تا میخورن، تلافی کنی. آدمهایی که اهل کلک نیستن اما دستشونم هیچ وقت برات باز نمی کنن و سیاست و تنها شرط زندگی می دونن و به دنبال استراژدیهای جدیدن برای حفظ روابط انسانی.
خلاصه که حوصله آدمهای سختی که خسته می شی از همراهیشون( همراهی به سبک خودشون) و ندارم، و نمی خوام بهشون فکر کنم، اما تصمیم برای فکر نکردن برابرِ با فکر کردن و پیدا کردن این آدمها یا مشتقاتشون تو روزمرگی هام!

2008-01-01T11:48:00.000+03:30

از خواب که بلند شدم دلتنگ ِ این نوشته بودم از وبلاگ شرح :

دل‌تنگ رابطه‌ام

من بدون تو نمردم

و تو هم بدون من

اما رابطه

بيچاره

بدون حتی يکي از ما

مرد

جانش به جان ما

به جان تاب فلزی پارک

به جان يک جرعه آب سيب

به جان "جان" گفتن تو

به جان اردي‌بهشت من

بسته بود

2007-12-30T13:24:00.001+03:30

چه خوبه که تا لب تر کنی، یکی پیدا بشه که تو رو، شب عیدی، وسط اون همه مهمون که واسه دیدنت اومدن، بدزده و ببره بستنی مرکزی! آخرشم که کلی خوش گذشته با یه دسته نرگس خوشگل غافلگیرت کنه!

2007-12-26T16:09:00.002+03:30

یه بغل خیلی بزرگ برای همه بودنهات، شنیدنهات و گفتنهات! ممنونم که هستی، تا کنارت بشینم و این بغض لعنتی رو به دست فراموشی بسپارم. ممنونم که فرصت گفتن بهم میدی، تا بدون ترس و دلهره از پوزخندت و یا تکون سرت از روی تاسف، از دلشوره های این روزهام برات بگم. ممنون که بی دریغ و پر مهر می گی، از امید و ایمانی که آروم می کنه این دل کم طاقت رو.
یه کم دیگه توی بغلم بمون ...

2007-12-21T16:48:00.000+03:30

نميدونی تو که عاشق نبودی
چه سخته مرگ گل برای گلدون
گل و گلدون چه شبها نشستن بی بهانه
واسه هم قصه گفتن عاشقانه
چه تلخه چه تلخه
بايد تنها بمونه قلب گلدون
مثل من که بی تو
نشستم زير بارون زمستون

زمستون با صدای افشین

2007-12-06T14:12:00.000+03:30

ستاره هایی که هر شب از آسمان پنجره ام چیدم و بر سینه ات زدم را کف دستم بگذار.این پنجره بی ستاره، آسمان را کم دارد و من تو را.

2007-11-27T23:03:00.000+03:30

دیشب برای ششمین بار، فیلم لیلا رو دیدیم. از اولِ اول نه، از اونجایی که رضا می خونه: روا نشد کام دلم وای وای .... مثل دفعه های قبل توی فیلم غرق می شم، با لیلا می خندم، بغض می کنم، زمزمه می کنم، تو با منی اما... و می رسم به آخر فیلم، همونجایی که رضا با دخترش باران می یاد خونه لیلا، به این امید که اینبار، لیلا سکوتش و بشکنه و به باران بگه که، اگر اصرارهای مادرجون نبود، شاید اون هیچوقت پا توی این دنیا نمی ذاشت. باز فیلم تموم میشه و من معلقم توی این همه دوست داشتن لیلا و ناتوانی در درک نوع عشقش، تمام صبوریش یا شایدم حماقتش! باید باز این فیلم و ببینم، شاید زمان که بگذره منم صبورتر بشم، عاشق بشم، با تمام حماقت هاش!

2007-11-24T22:42:00.000+03:30

خاله نداشتم و هیچوقتم نتونستم هیج کسی و با پسوند خاله صدا کنم! اما خاله خیلی ها بودم و این آخری خالهء بی شرف کیانوش!
روز سومی که رفتم درمانگاه، یه پسر کوچولو و تخس سرشو از اتاقم کرد تو و با یه بفرما من، نشست رو صندلی بیمار و شروع کرد به حرف زدن. فهمیدم پسر آقای دکتره، چهار سالشه و روزهایی که مامانش سرِکاره مامانیش نگهش می داره! از هر دری حرف میزد، مهد کودک، استخر بادیش و ... تا اینکه حرف به کارتون های مشترکی که دیدیم رسید. با این قسمت خیلی حال کرد و مدام سوال می پرسید و منم هیچ کدوم و بی جواب نمی ذاشتم. وقتی حرف هامون تموم شد و هر دو ساکت شدیم، خندید و گفت: خوب خاله، دیگه چه خبر؟ بیا یه کم دیگه هم حرف بزنیم! از اون روز خاله اش شدم. با هم نقاشی کشیدیم و از پدرش قول گرفت بعضی از روزهایی که من هستم، اونو بیاره درمانگاه!
دیروز وقتی در اتاقم و باز کردم، دیدم با خاله صدف( منشی خجسته درمانگاه) مشغول نقاشی کردنن! گفتم: کیانوش سر جای من نشستی که! گفت : آره خاله تو هم بیا پیشم بشین، نقاشی هامو نگاه کن. راستش زیاد حوصله نداشتم. گفتم، تو بکش من اتاق بغلی ام، هر وقت تموم شد بیا نشونم بده! خلاصه بعد از کلاسش، اومدو نقاشی هاشو نشونم داد. منم کلی تشویق نثارش کردم و لپهاشو کشیدم. وقتی دستم به لپهاش خورد، بچه یهو تغییر رویه داد و شروع کرد از سر و کول خاله صدف بالا رفتن که بیا بازی کنیم، از اون دنبال بازی ا! بیچاره منشی خجسته هم قبول کرد و شروع کردن به بازی. بیست دقیقه ای گذشت، درمانگاه رو سر کیانوش می چرخید و از بیمار خبری نبود! از اتاقم اومدم بیرون تا آب بخورم، یک آن احساس کردم کیانوش پشت سرمه، بی هوا برگشتم و دستهامو باز کردم تا بپره بغلم، اما بچه وحشت کردو نه تنها نیومد توی بغلم، جیغ زد و خیلی جدی گفت: خاله بی شرف ترسوندیم که!

2007-11-23T00:26:00.001+03:30

بیا شبها باز روی بشقاب گلی هامون نقش و نگار بکشیم و بدیم، خاله ام ببره تبریز بذاره تو کوره. نگاهش می کنم و می گم: نه! سرشو می ندازه پایین و می گه: تقصیر خودمه، من هولت دادم و حالا به جایی رسیدی که با منم غریبی می کنی!
نه، گفتن های من و نذار به حساب غریبه شدنت، دنبال مقصرم نگرد. مقصر منم، که باز کم اوردم، جا زدم و بهوونه می گیرم! مقصر منم که باز منتظر یه تائیدم برای ادامه راه! مقصر منم که باز فرار و بر قرار ترجیح دادم، مثل تمام وقتهایی که دلم لرزیده و محکم با دو تا دستام نگه اش داشتم واسه خودم. مقصر منم که روی آدمها زیاد حساب می کنم، آدمهایی که حتی فرصتی برای شنیدنت ندارن، چه براسه حساب کردنت! اینبار هیچ کس متهم نیست جز خودِ خودم و می تونم خودم رو هم ببخشم...

2007-11-21T20:09:00.000+03:30

آی خدا! این خواهر مهربون، که همش مدعیه نگران منه و دم به دم من و از پشت مانیتور، پای تلفن و حتی از تختش، وقتایی که داریم می خوابیم، چک ام می کنه تا دقی احساسات برم نداره و ... نمی دونم چرا چند روز پیش که دو ساعت تو اتاقم، با این همسایه بغلی زندونی شدیم و پیچ گوشتی و انبر دست،جهت باز کردن در، افاقه نکرد، نگران نشد! فقط وقتی کار به شکستن شیشه بالای در بالکن کشید، دری که 16 ساله به کل بسته است، خودشو پشت در رسوند و خواست با حرفهاش پدر و منصرف کنه. شما که نمی تونین از اون پنجره برین تو آخه! اینجوری هوای اتاق سرد می شه ها! کجا بخوابیم حالا؟ اگه دیر بخوابم دیر سر کار می رم ااا! تا اینکه برادرارشد، بزرگی کرد و بهش اطمینان داد که می تونه امشب و تو اتاق اون و روی تخت اون بخوابه. به این ترتیب نگرانی اش بابت خوابیدن و سرما و فردا سر کار رفتنش برطرف شد و با خیال راحت، رفت برای دیدین ادامه فیلمش!
حالا کی می گه زندون بده؟!

2007-11-15T13:14:00.000+03:30

یکی زیر
یکی رو
یکی زیر
یکی رو
ببین خیال تو را چه ساده می بافم!
زمستان نزدیک است!

2007-11-12T17:16:00.000+03:30

تو آرزوی بلندی
و
دست من کوتاه!

2007-11-10T19:37:00.000+03:30

دیشب دومین باری بود، که مادر مهربون تهدیدم کرد! دفعه اول وقتی برام خط و نشون کشید، نگرانم بود. نگران فردایی که با تو از راه میرسه. اون روز لبخند همیشگی و زدم و توی گوشش گفتم، نگرانم نباشه، بزرگ شدم و بزرگترم میشم! ولی اینبار نه تنها به تهدیدش لبخند نزدم، از نگاهشم ترسیدم، که مثل خودش نگرانم! نگران یه زندگی، یه رابطه و یه دوستی قدیمی!
قول دادم سکوت کنم، کَم باشم و نشون بدم بزرگ شدم و گر نه...

2007-11-03T16:10:00.001+03:30

قراره بگردم دنبال مونای قبلی، همونی که این روزها همه، توی خونه، توی جمع دوستان و حتی پای تلفن، سراغشو ازم می گیرن. راستش یادم رفته چه جوری بود و از کی گمش کردم،اصلا کدوم خیابون و کوچه رو باید بگردم دنبالش؟! با این اوضاع و احوال قول نمیدم پیداش کنم!

2007-10-27T16:34:00.000+03:30

نگرانم! اما نه اونقدر که دیر بخواب برم یا نیمه شب از خواب بِپَرم و یا بخوام مدام سراغت رو از این و اون بگیرم! همون قدر که باید نگران باشم، نگرانم! همونقدر که اون روز خودت خواستی، و در جواب دوست نداشتن من،از وزنی که برای این رابطه تعیین کردی، سکوت کردی! همون روز فهمیدم، برخلاف تمام بی تجربه گی های مشترکمون، فرق دوست داشتن و نداشتن رو، اینبار فقط تویی که تجربه نکردی!

2007-10-24T20:09:00.000+03:30

من می گم، زندگی همش یه بازیه. تو خیلی جدی می گی، نه عزیزِ من! جنگِ یه جنگ واقعی!
دستم و می ذارم روی دلم، که حتی شنیدن واژه اش هم حالم و خراب می کنه. چیز زیادی یادم نیست. 15 روز بعد از حمله عراق، تو تاریکی بیمارستان ایرانشهر، با کمک دکتر کشیک بدنیا اومدم! هفت سالم بود که با زدن ساختمون کنار مدرسه، بلاخره پدر مهربون رضایت به ترک تهران داد و ما راهی شدیم. یکسال هر روز از بالای درخت سیب وسط باغ، رد موشکهایی که به سمت تهران میزدن و می گرفتیم تا ته آسمون! همونجایی که چهره های مضطرب، چشمهای پرازاشک و دلهای نگران و می شد دید. تموم شد و دل پر آشوب، شد غنیمت من از این هشت سال!
هرسال با رسیدن 31 شهریور، بوق و کرنای پیروزی حالم و خراب می کنه! وقتی تصویر آدمهایی رو می بینم که یه روزی، تمام دنیای یه خانواده بودن و این روزها بهشون اَنگ عاشقهایی رو می زنند که کله اشون بوی قرمه سبزی می داده، دلم آشوب تر می شه، که از بوی قرمه سبزی بدم میاد و مادر مهربون می گه بخاطر شنبلیلشه و از عاشقی! که هر جا که عشق هست، مشکل هست و هر مشکلی یه اضطراب تازه است! وقتی کنار آدمهایی می شینم که بوی جنگ میدن، دلم میلرزه و می ترسم همه فریاد و امیدِ ناامید شدشون رو، سر من، همون دخترک نازک نارنجی که، با هر آژیر قرمزی پشت پدرش قایم می شد، خالی کنند!
به خدا جنگ نیست. بیا و اینبار به حرف من گوش کن. بیا بازی کنیم، نه از اون بازیهایی که توش، تو فرماندهء پیروز جنگ بودی و من اسیرت. به پشتی ها دست نزن! قرار نیست باز سنگر بسازیم و تا ظهر با دشمن بجنگیم و سر ظهر باهاش سر سفره مادر بزرگ بشینیم. این دفعه یه بازی بدون جنگ می کنیم، که نه توش من به گریه بیفتم و نه تو از زانوهات خون بیاد. یه بازی جدید که رد پایی، از انتخابات، گشت ارشاد، تحریم، استیضاح، مذاکره، انرژی هسته ای و بنزین نداشته باشه! یه بازی جدید که خود زندگی باشه و دلم و آشوب تر از این نکنه!

2007-10-22T16:02:00.000+03:30

با صدا حرف بزن، آروم ولی بدون ایهام. بی حوصله تر از اونم، که چشمهامو باز کنم و به body language ات نگاه کنم و یا بخوام ادبیاتم و قوی کنم!
دستهای خالی رو دیدم. کاری ندارم چی داشت و خیلی چیزها نداشت. فقط معنی اون همه جنجالِ جشنواره رو نفهمیدم! مریلا زارعی خوب بود، مثل بیشتر وقتهاش، اما دیگه دعوا نداشت!

2007-10-18T13:44:00.000+03:30

با کلی زحمت یه تاکسی سفید نارنجی با چراغهای آبی پیدا می کنم و می شینم کنار دست راننده. تو ترافیک عباس آباد گیر کردیم. به خاطر پوتین خیابونها رو بستن. راننده زیر لب غر می زنه و ضبط و روشن می کنه.

غروبها که می شه روشن چراغها
میان از مدرسه خونه کلاغ ها

اون لبخنده میاد رو لبم، نفسمو با صدا میدم بیرون، چشمهامو می بندم و سرمو می چسبونم به پنجره ماشین. خیلی خسته ام و از این همه شلوغی سرم درد گرفته، می خوام فقط گوش بدم و به هیچی فکر نکنم!

یاد حرفهای اون روزت می افتم
که تا گفتی با جون و دل شِنُفتم

تو هیچوقت حرفی نزدی، ولی من شنیدم. اینقدر جلو نیا، هنوزم نگاهت سنگینه و تعادلم و به هم میزنه! داره بارون میاد، مجبوری بری اَد وایسی اونجا، اونهم با اون پای گچ گرفته؟ همه دوستات رفتن سر کلاس، باز می خوای استاتیک بیافتی! چه خبره اینقدر سیگار می کشی، ببین چقدر لاغر شدی! یه کم قدمهاتو بزرگ تر برداری می رسی کنار دستم، به حرفش گوش کن، جوابی رو که قراره بشنوی، اونقدر ها هم تحمل نمی خواد.

گفتی از مدرسه اون روز فرار کن
فرار کردم من اون روز زنگ آخر

راستی فارغ التحصیل شدی؟
چشمهامو باز می کنم، قرار بود فکر نکنم و فقط گوش بدم.

اسیر دل نبودم اگه عاقل بودم من
...

2007-10-16T22:53:00.000+03:30

اعتراف می کنم که از هر چی ترسیدم سَرَم اومده! حواست که هست همون قانون جذبه ها!
اعتراف می کنم، بعد از 7 ماه نوشتن تو بلاگ اسپات، نمی دونستم اون هم مالِ گوگل !
اعتراف میکنم هم اتاقی خوبی برای خواهری و دختر خوبی واسه مادر مهربون نیستم. راستش قبلنا بودم اما این روزها... راستی موی کوتاه اصلا بهم نمیاد ودیشب فهمیدم، صورتی دیگه رنگ من نیست!
اعتراف می کنم، همونقدر از کلمه اِنی وِی بَدَم میاد، که ازخوراک لوبیا سبز و همونقدر از آدمهای خودشیفته، که از بوی بد بغل دستیم تو تاکسی! اینم بگم اونقدر دل بسته این ته تاغاری خونم که حتی وقتی کنارمه هم دلم براش تنگ میشه!
اعتراف می کنم که با مردن اطرافیانم راحتر از قبل کنار میام و بر خلاف شعار دادنام، به همه آدمها نیاز دارم. کلی هم خوشحالم که 4 تاییم و یکی یکدونه نیستم!
اعتراف می کنم، دارم معتقد میشم به این که، پولِ که زمینو می چرخونه! اما چیزهای دیگه هم موثره تو این چرخشه و واقعا جالبه!
اعتراف می کنم که پشت این صورت آروم و صبور و به قول دوستان، مهربون، میتونم یه وقتهایی( که خیلی دردم بیاد) به اندازه نامادری سیندرلا بدجنس و کینه ای وحسود بشم! همین دو روز پیش واقعا به ساینا حسودیم شد وقتی باباشو اونجوری بغل کردو چِلوند! بیچاره پدر مهربونم احتمالا، غصه داره از دست این دخترهای فریز شده اش!
اعتراف می کنم، احترامِ متقابله که، طول عمرِ یه رابطه رو زیاد می کنه. حالا این رابطه می خواد از هر نوعی که تو دلت می خواد اسمشو بذاری باشه! اینم بگم که، این توصیه مسعوده(چنان دوست بدارید که دوست داشتن به شما حسادت کند. پی برد و باخت نباشید. چیزها را در ذات بخواهید؛ در کنه. بدون ماشین حساب‌هایی که قرارست پنهان کنید) رو کلی دوست داشتم!
اعتراف می کنم، محکم شدم. انگار یکی اومده و دو تا میخ طویله ای زده رو دو تا پام و محکم نگهم داشته! اینو دیروز فهمیدم. اگه اتفاق دیروز یکماه پیش برام می افتاد، باید تا یک هفته دستمالهای دماغیمو از زیر تخت و جلو مانیتور و روی ُاپِن، جایی که مادر مهربون میگه جای نشستن نیست اما من میشینم و براش غر می زنم و حرافی میکنم واعتراف، جمع می کردم! درد داره جای میخها، اما نه به اندازه ای که گِریَم رو در بیاره!
راستش اعترافام خیلی بی ربط بودن، اما خوب من همیشه آدمها، قصه ها، غصه ها، خنده ها و همهء بی ربط هارو دوست داشتم!

پ.ن. به علت فیلترینگ، لینک دالان دل موجود نبود.

2007-10-15T14:45:00.000+03:30

آخه به من چه که فلانی، کت و شلوار مشکی عروسیشو با جوراب سفید پوشیده! به من چه که همسایمون به مسجد میگه، َمچِد و فلانی شوهرش زیادی نفهمه و عین خنگها آدمو نگاه می کنه! به من چه بابای فلان دوستم، زیادی بی غیرته و خواهر اون یکی چشمش دنبال دوست پسر خواهر کوچیک است! به من چه محل کار دوستم جای داغونیه و همکارش، همچین می خنده که فکر می کنی الان گازت می گیره! به من چه فلانی تو سری خور خوبیه و شوهر اون یکی 6 سال از خودش کوچیکتره! به من چه برادر فلانی درس نمی خونه و دنبال قرتان بازیه و اون یکی خاک برادرش سرد نشده رفته فیلم کلاغ پر! به من چه فلان کَسَک که جانماز آب می کشه و از مادر جونش عین سگ می ترسه با دوست پسرش رفته مالزی! به من چه بلاگ رولینگ فیلتره و اون یکی تو وبلاگش همش ابراز خوشبختی می کنه و اون یکی ناله! به من چه بابا! فلانی شبیه ماکارونی ماناست و اون یکی مزدا 3 داره و هر شب به خاطر چاقی موضعیش با چشم گریون می خوابه!!
واقعا به تو چه دختر، تو برو فکر نون خودت باش که خربزه فعلا بد جوری آبه!

2007-10-06T13:06:00.000+03:30

پنجشنبه که داشتم می رفتم درمانگاه، بعد از این همه سال، تازه فهمیدم 14 مهر، روز دامپزشکیه. خوب دیگه اینم شانس منه، خواهری باید دو روز دیگه بدنیا بیاد، اونم روز جهانی کودک، اونوقت من ...اما باز جای شکرش باقیه که، روز مبارزه با بیماریهای قابل انتقال بین انسان و حیوان بدنیا نیومدم! البته زیادم فرقی نمی کنه که کی بدنیا بیای، مهم اینه که فعلا هستی و به قول دیبا کوچولو تَبَلوقِته با یه حس عجیب و غریب!
هر سال که تولدم میشه، به جای خالی آدمهایی که دوستشون داشتم و دارم اضافه میشه. دیشب باز یاد فندوق خانوم و لپهاش افتادم که ذوق می کرد از هر تولدی و کیک بازی ای. می دونم این روند باز هم ادامه داره، اما مطمئن نیستم که دلتنگ می مونم یا بی خیال جاهای خالی می شم بالاخره!

2007-09-27T23:21:00.000+03:30

اگه نمی دونی بدون!
من دلم واسه برگهای پاییز، خیسی زیرِ بارون، درخت های خیابون ولیعصر، بستنی های آرین، ماتیز قبلی شکوفه، گارسونِ پیتزا الوند، ایستگاه اتوبوس سرِِ چهارراه ولیعصر، صدای پای فندوق خانوم و هزار تا چیزه دیگه تنگ میشه !! یه وقتهایی حتی دلم واسه، مارمولکِ پشت پنجرهء اتاق سارا هم تنگ می شه!!
باهوش جان! گرفتی یا واضح تر بگم؟! دلم واسه تو هم خوب تنگ میشه!
می دونم، نه برگی، نه بستنی! نه گارسونی، نه خیابون ولیعصر!! یه جورایی اما، با تو و از تو گفتن من و یاده مارمولکه می اندازه!
بازم واضح ترش کنم ؟!

2007-09-17T12:24:00.000+03:30

!As u wish، هر جور راحتی، هر جور دوست داری، خود دانی
این جمله ها رو، کدوم لعنتی ای اولین بار به کار برد؟

2007-09-14T16:48:00.000+03:30

تو که صبحها نیستی! نه اینجایی، نه تو باغی و نه هیچ جای دیگه، پس خواهشا شبها هم کاری به من نداشته باش، به خصوص توی این شبهای ماه رمضون، که وقتی از کابوست شبها از خواب می پرم و از هق هق گریه ام خواهر مهربون تنها پیشنهادی از سر لطف بهم میکنه، که بلند شم ویه لیوان آب بخورم! واقعا نمی تونم پاسخ مثبت بدم!! این بازی ها رو بذار واسه بعد، تا هم بتونم گلویی تازه کنم و هم خواهری شاید مهربون تر شد و پیشنهاد شو خودش عملی کرد!

2007-09-10T18:14:00.001+03:30

بعضی وقتها انتخاب میکنی، به خاطر شرایط خاصی که توش قرار داری. بعضی وقتها هم به خاطر شرایطی که طرف مقابلت داره، دست به انتخاب می زنی. درهر دو حالت این تویی که انتخاب میکنی، اما یه جای کار می لنگه!! جَبره کجاست؟

2007-09-03T22:45:00.000+03:30

یک هفته ای داره میشه ازوقتی که این آهنگ افتخاری، شده موسیقی ذهنم، که دیگه منتظر هیچ خبری از تو و یه تک زنگ در از طرف فندوق خانوم نیستم !! هفته ها می آن و میرن، روزها کوتاه و کوتاهتر شدن، بوی پاییزو ازغروب آفتاب می شه فهمید، زندگی همون جوریه، فقط جای بعضی چیزها عوض شده. منم خوبم و دارم همون بازی " عادت می کنیم؟" و تکرار می کنم تا به جاهای جدید، آدمهای جدید،خودم و این دائم روزمره گی ها، عادت کنم.

2007-08-28T15:03:00.000+03:30

این مهرو خانوم ما به امید خدا جمعه راهی امریکاست. دیروز وقتی من و مادر مهربون برای خرید آماده می شدیم، اومد پایین و با خواهر جونش ما رو در آخرین خرید دسته جمعی همراهی کرد. توی سوپر، یه بسته پفک برداشتم و بهش گفتم: مهرو! بیا آخرین پفک مشترکمونم بخوریم، گفت: آره دیگه ما داریم میریم جمعه ( مهرو تنها پای من برای خوردن پفک چی توز طلاییه) اما مونا جون، مامانم میگه تو امریکا پفکها خیلی خوشمزه تره. در جوابش گفتم: پس هر وقت با مانی اونجا پفک خوردین جای منم خالی کنید. خندید و چهار تا پفک و با هم کرد تو دهنش.
تو راهِ برگشت، مادر مهربون در حال قربون صدقه رفتنش بود، که خوردیم به یک ترافیک خیلی سنگین و دوروبرمون پرازاتوبوسهای سبزونارنجی شد. منم که دلم میخواست سربه سر این بچه حاضر جواب بذارم و میدونستم عاشق اتوبوس سواریه و تا حالا فقط دوبار سوارش شده و از اونا به عنوان بهترین خاطره هاش یاد می کنه، برگشتم طرفشو و بهش گفتم : مهرو! تو بری امریکا من و مونا جونِ شما هر روز سوار اتوبوس میشیم، میریم میگردیم، میریم آلوالو میخوریم....اخمهاش رفت تو همو گفت: مامانم گفته اتوبوسهای اونجا از مال اینجا خیلی بهتره، تازه ما قراره با اتوبوس بریم دیزنی لند!! خواهرش زد به من و گفت: خوردی! اون از پفک، اینم از اتوبوس. این بچه هم فهمیده اونجا چه خبره. چند دقیقه ای تو سکوت گذشت و من تو فکر نبودنِ مانی، مامان شیوا و این فندق خانوم بودم، که احساس کردم دست کوچولوشو گذاشته رو شونم، برگشتم و نگاهش کردم، سرشو کج کرد و گفت: مونا جون! هر وقت با مونا ی ما سوار اتوبوس شدین، جای منم خالی کنین اا!
دلم براشون خیلی تنگ میشه و جای خالیشون مادر مهربون و بیشتر از همه ما اذیت میکنه. امیدوارم هر جا میرن و زندگی میکنن، خوب و خوش باشن و بتونیم باز ببینیمشون. راستی یادم بمونه از این دو تا وروجک امضا بگیرم، مهرو که قراره بره اونجا و به قول خودش، اول لخت و پتی بشه و رقاص، بعدشم خانوم دکتر! مانی هم که قراره یه چیزایی تو مایه های بیل گیتس بشه!

2007-08-26T13:05:00.000+03:30

مونا جان!به اندازه ای که هست بهش وابسته شو، باید سعی کنی رابطه روکنترلش کنی نه اینکه توش غرق بشی
مونا! چرا واسه این کامنت آخریت، هیچکس پست نمی ذاره؟؟
بچه ها! آرزوم اینه که، یه بار که میرم دیسکو تِک و مستم و حالم خرابه، دوست دخترم، پشت فرمون بشینه و منو بیاره خونه!اما همیشه حال اون از من بدتره و همش باید مواظب باشم روی من استفراغ نکنه
این سه تا جمله رو از سه تا آدم مختلف تویِ این آخر هفته ای که گذشت شنیدم. محکم ورک بودن یه آدم، گیجیِ رفیق فاب و حسرت و غیرت یه پسر بیست سالهء فرانسوی برام جالب بود. همین